آبان 1390
پس از حمله نیروهای امپریالیستی به لیبی وشکنجه و کشتن قذافی ، که روزی چادر و خیمه اش دم کاخ الیزه خود نمائی می کرد وروز دیگر برلسکونی چون توله سگی دور و برش می پلکید، خیلی ها تصورمی کردند که دو دولت فرانسه و انگلیس حداقل تا مدتی با هم دیگر برسر سفره ای می نشینند و نعم به خون انسان آغشته یعنی دست پخت ناتو در لیبی را با یکدیگر قسمت خواهند نمود. اما، واقعیات نشان از این دارند که این خیالی بیش نبوده است چرا که در زمانی که باد شدید می وزد وبویژه اینکه احتمال تبدیل شدن آن به طوفان می رود، هر کس فقط به فکر کلاه خویش است که باد نبردش و نزدیکترین دوستی ها نیز نزد نماینده گان نظم حاکم از یاد خواهد رفت، این را تجربیات تاریخی و نیز واقعیات همین امروز نشان می دهد. در شرایطی که بحران کاپیتالیستی شدت یافته و تضاد امپریالیست ها اوج گرفته است تنها راه حل برای طبقه کارگروکل بشریت فقط می تواند سوسیالیست باشد و امروز نیز شرایط برای عروج آن افزایش یافته است.
جلسه اخیرسران اتحادیه اروپا در رابطه با نجات واحد پول اروپا که در آن دیوید کامرون هم حضور داشت گوشه ای از این را به نمایش گذاشت و به مصداق مثال سربالایی برای درشکه ـ گاز گرفتن اسب ها تائید گذاشت .خبری کوتاه در سایت یاهو بزبان آلمانی درج شد مبنی بربگو مگوی سارکوزی و کامرون در اجلاس روز یکشنبه بیست و سوم اکتبر در مقر اتحادیه اروپا ( بروکسل) که با هدف دستیابی به نجات واحد پول اروپا ( یورو) برگزار شده است. تیتر خبر این بود که سارکوزی خطاب به کامرون که اظهاراتی در رابطه با یورو کرده بود گفته است « بهتر است ادامه ندهید، دهانت را ببند و بعبارتی خفه شو». آقای سارکوزی سردار حمله هوایی ناتوبه لیبی به کامرونی که همین چندی قبل به اتفاق در مجلس ترحیم دیکتاتور و جشن ایجاد دولت انتقالی شرکت کرده و به هم لبخند های ژکوندی و عاشقانه آن چنانی می زدند، دندان قروچه می رود. درست همان روزسایت رادیو «مستقل و آزاد» بی بی سی نوشته ای بعنوان وصیت نامه قذافی رو می کند که در آن وی مردم را بر علیه اشغالگران کشور لیبی فراخوانده بود. (1)
این مسئله خارج از بی نزاکتی جناب رئیس جمهور که خود را در لباس ناپلئون می بیند حکایت از چند مسئله مهم و جدی می کند. اولن بحران جاری سرمایه جدی تر از آن است که تصور می رفت، این بحران واقعن کلیت سیستم کاپیتالیستی جهان را تهدید به نابودی می کند. مرکز بحران امریکا و خیابان وال استریت را نگاه کنید، در تولیدات هالیوود هم چنین صحنه هائی کمیاب است. پلیس سرکوبگرومجهز(حتی با نارنجک ) و نیز معترضین خون آلود را مشاهده می کنید. در حوزه اتحادیه اروپا هر روز بر تعداد کشورهای ورشکسته افزوده می شود. این بحران اقتصادی بزرگ اسپانیا را تقریبن از پا در آورده است ، یونان را چهل و هشت ساعت اعتصابات کارگری و کارمندی از کار باز داشت و توده خشمگین پشت در مجلس فریاد می زدند: شما لیاقت نمایندگی ما را ندارید، بار بحران تان را به گردنمان نیاندازید وغیره . پلیس سواره و پیاده تنها به زور باتوم و گاز اشک آور و سگ توانست از ورود معترضین به مجلس جلوگیری کند. کشور و اقتصاد از اسپانیا بزرگتر و مهمتر یعنی ایتالیا، واقعن در مرز نابودی است. خود انگلیس و فرانسه صورتشان را با سیلی سرخ می کنند. در فرانسه سارکوزی با پیاده کردن برنامه ریاضت اقتصادی که زندگی را برای میلیونها جوان متولد شده در فرانسه و یا بیرون از فرانسه جهنم نموده است از کمترین اقبال یک رئیس جمهور برخوردار است. کارگران و کارکنان انگلیس روزسیزده نوامبر را برای یک اعتصاب عمومی تعیین کرده اند.
ثانی ان اینکه مسئله لیبی و تقسیم غنائم در آن به آسانی حل شدنی نبوده و نیست. رقیبان محلی و بین المللی زیادی دارد، مثلن سرمایه داران و دولت امپریالیست ایتالیا که فرودگاه هایش را در اختیار بمب افکن های ناتو برای کشتار هفتاد هزار لیبائی گذاشته بود و قاعدتن سهمی در خور می خواهد. همانطور که هیلاری کلینتون با حضور سری خود در تریپولی و ملاقات با سران شورای انتقالی حکم قتل معمر قذافی را صادر و بدینوسیله ادای سهم خواهی دولت امپریالیستی امریکا را اعلام کرد. بویژه در زمانی که بحران ساختاری سرمایه کل سیستم را تهدید به نابودی می کند، مبارزه این بار قلب تپینده سرمایه یعنی بانک ها را نشانه گرفته است. طغیان در چند قدمی مرکز سیاسی سرمایه جهانی، سازمان ملل شعله می کشد. در آنجا هم نمانده و همه شهرهای بزرگ و کوچک آمریکا را در مدت خیلی اندکی در نوردیده است . فریاد وال استریت را اشغال کنید خیلی زود به شعار همه جا را اشغال کنید تبدیل شد. روز شنبه پانزده اکتبر در نزدیک به هزار شهر دنیا، میلیونها انسان خشمگین و تهدید به نابودی شده از جانب سرمایه و سرمایه داران به خیابانها ریختند. آنها شعار می دادند: ما خواهان دموکراسی از پائین هستیم، این دموکراسی مساوی با دسپوتیزم است، آنها را بیرون بی اندازید، دیگر سیاستمداران لابی بانک ها تصمیم گیرند ه نیستند، نود ونه در صد تصمیم گیرنده است. من نان، مسکن، کار ندارم، آنها همه چیز را دزدیدند،سرمایه جانی است. سرمایه داران جنایت کارند در روزهای اخیر جنبش «وال استریت را اشغال کنید» در شهر دوسلدورف آلمان یکی از مراکز مهم سرمایه و صنعتی آلمان تبدیل به جنبشی برای انقلاب جهانی شد. امروزه بر روی صفحه تلویزیون حرکت جهانی فرودستان، انقلاب جهانی نقش بسته است.با کلیک ماوس از طریق ماشین جستجوگر می توان به سایت انقلاب جهانی ( گلوبال رولیسیون) دست یافت.
(2)
در چنین فضایی همه چیز زیرو رو می شود. فرد گرائی سود محور گل می کند. دوران صلح به پایان می رسد و جنگ برچهره زندگی چنگ می اندازد؛ زیرا که تضادهای نهفته سر بر می آورند و وجود خود را بیش از هر زمانی اعلام می کنند. در جائی از لنین نقل شده است که تضاد بین سرمایه داران تضادی نیست که حل گردد و از بین برود، این تضاد همپای تضاد اساسی سیستم سرمایه داری یعنی تضاد کار و سرمایه موجود خواهد بود. همین تضاد است که جنگ بین امپریالیست ها که نه زود گذر و متعلق به یک دوره معین بلکه جنگی دائمی است را توضیح می دهد. لنین با توجه به وجود همین تضاد بین سرمایه های متفاوت ملی و چند ملیتی، کشمکش دائم بین بلوک ها و دولت های سرمایه داری را، خاصه در زمانهای بحران دوره ای سیستم سرمایه داری که هر بار با حدت بیشتر رخ می نمود و می نماید، توضیح می داد. به نظرمی رسد اختلاف اساسی لنین و کائوتسکی که رفتاری عین «توله سگ بورژوازی» را داشت، نیز در همین نکته نهفته بود. کائوتسکی یک اولترا امپریالیسم را مطرح می کرد که در آن گویا تضاد بین سرمایه داران کم و حل شده و همراه حل شدن آن اثری از جنگ نمی ماند، دولت دموکراتی به وجود خواهد آمد که کارش از کانال انتخابات می گذرد و در چنین اوضاعی طبقه کارگر که در اکثریت هست و می تواند اکثریت زحمتکشان را نیز با خود همراه کند، با شرکت در چنین انتخاباتی اکثریت کرسی ها را می گیرد و دولت کارگری به وجود می آورد و مسئله یعنی نابودی مالکیت خصوصی بر ابزار تولید را با شیوه مسالمت آمیز حل می کند و دیگر گویا نیازی به مبارزه حاد طبقاتی که منجر به انقلاب قهر آمیز شود نخواهد بود. لنین و رفقایش با توجه به خصلت سود خواهی سرمایه که با خود خانه خرابی سرمایه های دیگر را نیز به ارمغان می آورد و نه تقسیم ساده غنائم را، برعکس دوران امپریالیسم را دوران گندیدگی سرمایه، دوران جنگ های جهانی، دوران برگشت ارتجاع ماقبل سرمایه و سازش سردمداران دولت های بزرگ کاپیتالیستی با هر جک و جانور ارتجاعی محلی و ملی و جهانی و رشد دادن حس قومگرائی نژادپرستانه است و کلن دورانی که می تواند جهان را به بربریت دامنگستر و چه بسا نابودی نسل انسان و کره زمین رهنمون کند، دانستند. جنگ های جهانی اول و دوم که نشأت گرفته از بحران و تضاد بین سرمایه های مختلف امپریالیستی برای تقسیم دو باره جهان بودند؛ این را اثبات کرد. در چنان شرایطی یا پرولتاریا با متشکل کردن خویش در ارگانهای طبقاتی اش ( همچون شورا و حزب) با انقلاب توده ای قهرآمیز (قیام) دولت بورژوازی را در هم می شکند و دولت شورائی خود را جانشین می کند یا سر انجام جامعه تضادمند سرمایه می تواند باایجاد جنگ و فقر و تیره روزی خود و همه را به نابودی بکشاند. یعنی در یک کلام یا سوسیالیسم یا بربریت.
اکنون می بینیم که چطور گرگ ها به همدیگر دندان تیزخود را نشان می دهند. سران دولت های دیروز دوست، امروز بر علیه یکدیگر صف آرائی می کنند و کار به جائی می رسد که با لحن خفه شو و اگر نه خفه ات می کنم، حرف می زنند. این ها امروز که دشنام می دهند، فردا عملن یکدیگر را خفه می کنند که در عین حال بشریت را هم به ورطه نابودی می کشانند. آری منافع مادی دوست و دشمن دائمی برسمیت نمی شناسد، بلکه این خود سود و منافع مادی است که دائمی می باشد. سرگذشت دیکتاتورهای سقوط کرده در کشورهای عربی اثبات این ادعاست. از سوی دیگر بر بستر عمیق تر شدن تضاد کار و سرمایه زمینه مبارزه طبقاتی و اوج گیری آن فراهم می شود، و این امروزه خود را در تظاهرات توده ای جهانی و همچنین درصف آرایی کارگران و زحمتکشان با نیروهای سرکوبگر سرمایه نشان می دهد. طبقه کارگر با ایجاد ارگانهای طبقاتی خود وحضور سیاسی در میدان مبارزه قادر است این جنبش فقیران، بیکار شدگان، مسکن به یغما رفتگان، تشنگان آزادی و نان را دور خود جمع کرده و صفی استوار از همبستگی طبقاتی را ایجاد کند. در چنین شرایطی این گفته مارکس چقدر می تواند صادق باشد که: « موش کور نقب می زند، گل همین جاس
ت همین جا برقص».
زیرنویس ها:
(1) لینک وصیت نامه قذافی
http://nyheter.se.msn.com/gallery.aspx?cp-documentid=159564487
(2) لینک انقلاب جهانی
http://www.livestream.com/globalrevolution
به نقل از به پیش! شماره 69، یکشنبه 15 آبان 1390، 6 نوامبر 2011
